Op de vlucht, aan de grond

The service having id "facebook_widget" is missing, reactivate its module or save again the list of services.

Carolien woonde zeven jaar samen toen ze de relatie verbrak. Dat kon haar ex-vriend niet verkroppen. Nu stalkt hij haar. ‘Ik sta als slachtoffer met de rug tegen de muur, maar hij, de dader, fietst overal tussendoor.’

door Irmgard Breugelmans

De gordijnen zijn dicht, de deur zit op slot en de auto staat in de garage. „Dit is mijn vesting”, zegt Carolien*. „Hier kan hij me niet zien, ook al staat-ie op het plein om me in de gaten te houden.”

Carolien wordt al anderhalf jaar gestalkt door haar ex-vriend, sinds oktober 2007. Dat is ze spuugzat. „
 
Het ergste is dat ik als slachtoffer nergens terecht kan, maar dat hij als dader steeds de dans ontspringt. Het lijkt wel alsof een stalker wordt beschermd in ons land. De politie kan bijna niets doen, de wetgeving zit vol hiaten.”
Om die reden doet Carolien haar verhaal, onder het motto: ‘Hallo Den Haag, word wakker, doe iets tegen stalking’.

Stalking is achtervolgd en getreiterd worden, vaak door een ex-partner; het overkomt jaarlijks duizenden Nederlanders. De meeste slachtoffers zijn doodsbang en klappen in elkaar. Sommige verliezen hun baan.
Carolien, een ondernemende, zelfstandige tante, is vooral wanhopig. Ze staat vaak met de rug tegen de muur en dat vreet energie. „De ene keer krijg ik een dikke, vette rekening omdat hij op mijn naam videobanden huurt en niet terugbrengt om me doelbewust op kosten te jagen, de andere keer stuurt hij een sms: ‘Ik sta bij je paarden, ze zien er goed uit.’ Nou, dan draait mijn maag om en rijd ik het liefst meteen naar mijn paarden toe om ze te beschermen.
 
Volgens de politie is dit geen bedreiging, want hij sms’t niet dat hij mijn paarden of mij doodmaakt. Dan voel je je zo machteloos.”

Caroliens ex begon haar te stalken toen ze de relatie verbrak, na zeven jaar.
 
„We woonden samen, hadden een huis gekocht en ik begon een eigen zaak. Toen is het misgegaan. Ik wilde vooruit, maar hij stond stil; hij moest op zijn tenen lopen om me bij te houden, heeft hij weleens verklaard. In oktober 2007 greep hij me naar de keel en drukte me tegen de grond. Hij stopte toen zijn dochter, die bij ons inwoonde, schreeuwde: Papa, doe normaal.”
Carolien stapte naar de politie, de broer van haar ex kwam hem ophalen. Een paar dagen later zat hij in Vrederust; vrijwillig, benadrukt Carolien. „Zes weken heeft hij er gezeten. Zijn eerstelijnspsycholoog zei tegen me: ‘Carolien, jij moet met hem breken, want ik sta niet in voor jouw veiligheid. We hebben geen grip op hem’. Dat wilde ik zwart-op-wit, maar dat weigerde de psycholoog. ‘Dit gesprek heeft niet plaatsgehad’, zei hij nog.”

Dat haar ex haar naar de keel vloog, was voor Carolien de druppel. „Al eerder had hij me geslagen, soms kreeg ik een tets op mijn hoofd. Het begon met een videocamera die hij boos naar mijn hoofd slingerde. Geweld, slaan, het is er zachtjes ingeslopen. En hij controleerde me, doorzocht mijn tas, mijn portemonnee. Hij was ervan overtuigd dat ik vreemdging met mijn partner in zaken, driehonderd procent. Ik zou een slipje naar hem opgestuurd hebben. Ik was nog zo gek om in de kleerkast op zoek te gaan naar dat onderbroekje. Hij heeft stiekem een camera opgesteld in de slaapkamer, om me te kunnen betrappen. Ik heb heel lang geroepen: ‘Je bent niet in orde’. Nu denk ik: hij is een psychopaat, maar ik ben geen dokter.”

Carolien wilde al veel eerder een punt achter de relatie zetten, maar werd zwaar onder druk gezet. „Ik mocht gaan, maar dan zou hij me financieel en emotioneel kapotmaken. Welnu, al zijn dreigementen heeft hij waargemaakt. En de impact is groter dan ik dacht. Veel groter. Gelukkig ben ik een sterke vrouw. Zit ik de ene dag in de put, de andere dag ben ik eruit. Ik ben zo flexibel als elastiek. De rek gaat er niet uit, ook al zit ik financieel bijna aan de grond, dankzij hem.”

Caroliens ex ging na Vrederust op zichzelf wonen, in een huurhuis. Het liefst wilde hij weer bij haar wonen en zijn dochter. Intussen bestookte hij haar met mailtjes en sms’jes, lieve maar ook boosaardige. Carolien print alles uit, heeft ordners vol.
„Op oudejaarsavond 2007 vroeg hij of ik met hem wilde trouwen en een gezinnetje wilde beginnen. Toen ik niet reageerde, sloeg zijn humeur om en mailde hij mij dat ik een ijskonijn was, dat-ie zich zou opknopen en dat ik naar de hel kon lopen.”
Het ging van kwaad tot erger. Hij plakte gefingeerde naaktfoto’s van haar op haar brievenbus, maakte op internet bekend dat Carolien een oplichtster was en aan haar concurrenten schreef hij dat zij rondhoereerde en op erotische datingsites te vinden was. „Hij probeert me nog steeds op allerlei manieren zwart te maken en iedereen om me heen betrekt hij erin. Zo wil hij mij isoleren. Dat is een bekende truc van een stalker, in de hoop dat het slachtoffer terugkeert.”
Hij stuurde ook haar ouders een brief. Dat hij haar mishandeld had, was niet goed te praten, maar zij is ook geen lieverdje, schreef hij. Of ze wel wisten dat zij er een geheime relatie op na had gehouden, dat haar nieuwe vriend in de drugswereld zat.

Carolien deed aangifte van smaad en laster, maar de zaak werd een half jaar later geseponeerd, want er was te weinig bewijs, vond de politie.
 
 Nu heeft ze aangifte gedaan van stalking.
 
 Toen haar ex haar aanviel in oktober 2007, is hij veroordeeld tot een taakstraf voor geweld zonder letsel, ook al stond haar hals vol blauwe plekken. „Weet je waarom er geen sprake was van letsel? Er was geen medicus aan te pas gekomen. Als ik dat geweten had, was ik wel naar de dokter gestapt.”
Inmiddels staat hun huis te koop. Carolien: „Ik ben er weggegaan uit angst, maar vooral omdat zijn dochter paniekaanvallen kreeg, zo bang was ze voor haar vader.” Nu woont ze in een huurhuis, in de vrije sector. Door de dubbele woonlasten – haar ex betaalt al sinds oktober 2007 niet meer mee aan de hypotheek – zit ze financieel aan de grond. „Ze komen bij mij, want bij hem is niets te halen. Ik heb daardoor zelfs een BKR-registratie. Afschuwelijk vind ik dat, want ik ben altijd iemand die netjes de rekeningen betaalt.”
Ze vindt het onverteerbaar dat hij maandenlang kinderbijslag kreeg, terwijl zij tot januari dit jaar voor zijn dochter heeft gezorgd.

Hulporganisaties bieden wel een luisterend oor, zegt Carolien, maar kunnen geen hulp bieden het stalken te stoppen. „Ze raden me aan juridische bijstand te zoeken, maar daar heb ik geen geld voor en voor gratis bijstand kom ik niet in aanmerking, juist omdat ik een eigen huis heb waar overwaarde op zit.”

Nu wil haar ex niet meer meewerken aan de verkoop van het huis. „Hij dreigt er alles uit te slopen. We hebben een superkeuken, prachtige verlichting, alles is design...
 
Ik wist niet dat ik iemand kon haten. Nu denk ik: sla me maar, dan gebeurt er tenminste wat. Dan is aantoonbaar dat ik mishandeld ben en heeft de politie aanknopingspunten om hem wel aan te pakken. Hij is ziek in zijn hoofd, maar net niet ziek genoeg om fouten te maken.”

* Carolien is een gefingeerde naam uit veiligheidsoverwegingen.






By Drupal | ;© Mijn stalker